در آداب صحبت گفتار بیست و پنجم

متن در آداب صحبت گفتار بیست و پنجم

هر که نصیحت خود رای میکند او خود بنصیحت گری محتاج است
فریب دشمن مخور و غرور مداح مخر که این دام زرق نهاده است و آن دامن طمع گشاده احمق را ستایش خوش آید چون لاشه که در کعبش دمی فربه نماید
الا تا نشنوی مدح سخن گوی

که اندک مایه نفعی از تو دارد
که گر روزی مرادش برنیاری

دو صد چندان عیوبت برشمارد

لطفا برای دریافت معنی (بازگردانی) یا آرایه‌های ادبی این شعر، نشانی صفحه را کنید و مطابق توضیحات این صفحه ثبت نمایید.