در عشق و مستی و شور حکایت هفدهم
سعدی
https://www.sherfarsi.ir/sadi/در-عشق-و-مستی-و-شور-حکایت-هفدهم

متن در عشق و مستی و شور حکایت هفدهم

1. قضا را من و پیری از فاریاب

   رسیدیم در خاک مغرب به آب

2. مرا یک درم بود برداشتند

   به کشتی و درویش بگذاشتند

3. سیاهان براندند کشتی چو دود

   که آن ناخدا ناخدا ترس بود

4. مرا گریه آمد ز تیمار جفت

   بر آن گریه قهقه بخندید و گفت

5. مخور غم برای من ای پر خرد

   مرا آن کس آرد که کشتی برد

6. بگسترد سجاده بر روی آب

   خیال است پنداشتم یا به خواب

7. ز مدهوشیم دیده آن شب نخفت

   نگه بامدادان به من کرد و گفت

8. عجب ماندی ای یار فرخنده رای

   تو را کشتی آورد و ما را خدای

9. چرا اهل دعوی بدین نگروند

   که ابدال در آب و آتش روند

10. نه طفلی کز آتش ندارد خبر

    نگه داردش مادر مهرور

11. پس آنان که در وجد مستغرقند

    شب و روز در عین حفظ حقند

12. نگه دارد از تاب آتش خلیل

    چو تابوت موسی ز غرقاب نیل

13. چو کودک به دست شناور برست

    نترسد وگر دجله پهناورست

14. تو بر روی دریا قدم چون زنی

    چو مردان که بر خشک تردامنی