در اخلاق درویشان حکایت هشتم

متن در اخلاق درویشان حکایت هشتم

یکی را از بزرگان به محفلی اندر همی ستودند و در اوصاف جمیلش مبالغه میکردند سر برآورد و گفت من آنم که من دانم
کفیت ازی یا من یعد محاسنی

علا نیتی هذا و لم تدر ما بطن
شخصم به چشم عالمیان خوب منظرست

وز خبث باطنم سر خجلت فتاده پیش
طاوس را بنقش و نگاری که هست خلق

تحسین کنند و او خجل از پای زشت خویش

لطفا برای دریافت معنی (بازگردانی) یا آرایه‌های ادبی این شعر، نشانی صفحه را کنید و مطابق توضیحات این صفحه ثبت نمایید.